LucHagenaars

3 Dagen oorlog in Boucles de la Mayenne

Vrij snel na de Delta Tour Zeeland stond een volgende korte rittenkoers op het programma, namelijk de Boucles de la Mayenne, een sterk bezette 4-daagse 2.2 rittenkoers in de omgeving van Laval in Bretagne.

De koers begon met een proloog, waarin ik in twee bochten wat steekjes liet vallen en daarnaast gewoon niet hard genoeg ging, wat als niet proloog-specialist resulteerde in tijd 72.

De eerste rit was een merkwaardige voor Franse begrippen, er werd namelijk vrij gecontroleerd gereden met een kopgroep die lang voorop reed welke ikzelf op een haar na miste. Daar stond natuurlijk een harde finale tegenover, die uiteindelijk resulteerde in een massasprint op een klimmetje van zo'n kilometer lengte. Ik wist me net niet goed genoeg te plaatsen onderaan die klim, en kwam zo op 500 meter van de meet op de kant te zitten waardoor ik niet verder kwam dan plek 24.

Rit 2 bracht dan weer oorlog van start tot finish, ik kon me met momenten goed mengen in het meespringen en op andere momenten moest ik me beperken tot volgen. Ondanks dat er vaak genoeg serieuze gaten in het peloton ontstonden -deels door het constante glooiende parcours, deels door de harde manier van koersen- moest uiteindelijk toch weer een sprint oordelen over de dagwinnaar. Opnieuw kon ik me niet super positioneren en bleef een mooie uitslag buiten bereik, plek 19 was de mijne deze rit.

In de laatste rit was er opnieuw sprake van een zware dag. Echter opnieuw kwam het aan op een sprint die erg lastig was op een technisch (bochtig!) afsluitend circuit in Laval. Weer lukte het mij (en mijn ploeggenoten) niet om goed gepositioneerd te beginnen aan de slotgalop, hoewel het er tot kort voor de laatste kilometer nog erg goed uit zag. Nu reden we met zijn vieren bij de eerste 25, maar helaas kwam niemand daarvan onder de eerste 10!

Ondanks het uitblijven van een mooie uitslag kijk ik toch redelijk tevreden terug op de ronde. Het niveau van deze rittenkoers was gewoon erg hoog, ik wist van tevoren dat alles mee moest zitten wilde ik een keer een uitslag rijden en helaas is dat niet het geval geweest. Wel heb ik met 4 dagen serieus afzien weer een flinke stap gezet richting as. zondag, dan staat namelijk het NK op het programma! Vorig jaar wist ik in mijn eerste NK bij de profs netjes 14e te worden, dit jaar ben ik opnieuw benieuwd waar ik sta aangezien de koers nu liefst 243 (!) km lang is, langer heb ik nog nooit gekoerst op 1 dag!

Goede benen in Zeeland maar zonder mooie uitslag

Het afgelopen weekend reed ik de Delta Tour Zeeland, een 3-daagse rittenkoers bestaande uit een korte (3,8 km) proloog in Vlissingen op vrijdagavond, een rit van Middelburg naar Goes op zaterdag en vervolgens de afsluitende rit door Zeeuws-Vlaanderen op zondag.

In de proloog wist ik de schade beperkt te houden, zo'n korte tijdrit is namelijk niet echt mijn ding maar ik wist op een redelijke 49e plaats te finishen, 16 seconden trager dan winnaar Jos van Emden. De rit van zaterdag, waar ik de weg goed ken aangezien ik hier vaak train als ik bij mijn ouders ben, baarde een muis, de wind was namelijk wel sterk maar stond niet goed om waaiers te trekken. Zo eindigde deze in een massasprint, waarin ik in eerste instantie goed geplaatst zat maar in de laatste kilometer te veel in de remmen kneep bij de 2 rotondes en haakse bocht. Ik finishte 25e, maar een breuk in het peloton maakte wel dat ik na de rit flink was opgeschoven in het klassement.

De afsluitende rit door Zeeuws-Vlaanderen is normaal gesproken een lastige, gezien de vele kasseistroken en de altijd aanwezige sterke wind. Dit jaar was het in het begin oorlog, miste ik de sterke kopgroep waar ik graag wel in had gezeten, maar volgde de koers vervolgens een voorspelbaar scenario zoals zo vaak in profkoersen. Uiteindelijk werd de kopgroep dan ook terug gehaald en werd het wederom een massasprint waarin ik ook dit keer niet echt goed uitkwam (27e), waardoor ik ook niet meer echt opschoof in het klassement (23e).

Ik had dus het idee dat er meer inzat qua uitslag, maar eigenlijk mag het een wonder heten dat ik überhaupt aan de finish gekomen ben. Ik brak namelijk mijn stuur op een van de eerste kasseienstroken van de reeks stroken halverwege koers! Een materiaalfout die me een serieuze smak tegen de stenen opleverde maar gelukkig geen ernstig letstel. Aangezien er serieus gekoerst werd op het moment van mijn val dacht ik niet ooit nog terug te kunnen keren, maar met een snelle fietsenwissel en verzorging voor mijn wonden bij de koersdokter kwam ik toch nog terug. De volgende kasseistroken moest ik me serieus pijn doen om erbij te blijven maar dat is me dus wel gelukt.

Conclusie na dit weekend is dat het met de vorm zeker goed zit, helaas zorgden de twee valpartijen de laatste 2 weken ervoor dat ik er nog geen mooie uitslag uit heb weten te slepen. Wellicht gaat me dit wel lukken in de Boucles de la Mayenne, een lastige, sterk bezette 2.2-rittenkoers van 4 dagen die donderdag begint. Ik heb er zin in!

In kopgroep Ronde van Limburg onderuit gereden door motor

Na de opsteker in Berlijn trok ik vol goede moed naar de Bayern-Rundfahrt, de meest sterk bezette wedstrijd van het jaar met liefst 10 ploegen die later dit jaar ook van start gaan in de Tour de France. In deze 5-daagse rittenkoers door het zuidoosten van Duitsland hoopte ik me positief te kunnen laten opvallen en vooral hardheid op te doen voor de maand juni.

Dit laatste is zeker gelukt, op dit niveau wordt natuurlijk een stukje harder gekoerst, zeker op de momenten als het er echt om gaat. Helaas is het me de gehele rittenkoers niet gelukt om een keer in een lange ontsnapping terecht te komen, vorig jaar lukte me dit wel maar dit jaar ontbrak het me aan wat geluk en reed ik zodoende een wat anonieme koers.

Dat ik serieus verbeterd was na Bayern bleek afgelopen zondag, toen ik aan de start stond van één van mijn favoriete wedstrijden, namelijk de Ronde van Limburg. Vorig jaar reed ik hier een geweldige koers door na een hele dag in de aanval ook in de finale om de overwinning mee te strijden en uiteindelijk, naast het winnen van het berg- en strijdlustklassement, 4e te eindigen.

Dit jaar stond ik (uitkomend voor mijn vereniging TWC Maaslandster) dan ook uiterst gemotiveerd aan de start en liep eigenlijk de hele koers alles naar wens. Bergop merkte ik dat ik goed was en tactisch wist ik ook een slimme koers te rijden, ik hield me redelijk rustig tot aan de zware plaatselijke rondes op het einde.

Hierin kon ik elke keer vrij makkelijk mee toen de forcing werd gevoerd, ik heb eigenlijk geen kopgroep gemist maar helaas kwamen er toch elke keer vrij veel renners terug aansluiten en vatten we met een 15 koppen tellende groepje de laatste 2 rondes aan. Toen ik echter demarreerde in de afdaling van de Moorveldberg, om zo met een kleine voorsprong de lastige Snijdersberg te kunnen beginnen, had een politiemotard niet door dat ik met grote snelheid aan kwam en deze reed me dan ook behoorlijk in de weg. Op het moment dat ik deze dan maar besloot te passeren stuurde hij naar links, waarmee hij me pardoes met 70 km/h van de fiets reed! U kunt zich voorstellen dat ik hard terecht kwam, ik moest ook van fiets wisselen wat zeer lang duurde aangezien mijn ploegleider nog niet achter de kopgroep zat.

Zo viel ik dus letterlijk uit de kopgroep en waren alle kansen en illusies op een topklassering om zeep. Wel heb ik, om de frustratie en woede er uit te fietsen, de koers uitgereden op plek 19. Ik was echter echt in orde, eigenlijk voor de eerste keer dit jaar en als er dan zoiets op je pad komt is dat enorm zuur. Lichamelijk valt de schade mee gezien de snelheid waarmee ik viel, hoewel ideaal uiteraard anders is.Ik probeer echter het positieve van de hele dag in te zien, de benen waren weer goed dus hopelijk kan ik daar de komende koersen van profiteren!

9e in Prorace Berlin (1.1) na kortstondige rustpauze

Waar ik de vorige keer berichtte voor een mooie uitslag te gaan in de Ronde van Overijssel en Omloop der Kempen, zijn deze wedstrijden jammer genoeg niet bepaald zo verlopen als wat ik er van verwacht had. In Overijssel was ik in het begin goed vooraan te vinden, maar zorgde een grote valpartij (waar ik zelf niet bij lag, maar wel door op achterstand kwam) ervoor dat mijn koers er vooral een was van achtervolgen. Toen ik vervolgens niet attent genoeg reed en daardoor echt achter de feiten aan kwam te rijden, liet ik het koppie veel te snel hangen en ben ik beschamend snel uit koers gestapt.

De dag erna in de Omloop der Kempen was ik al een stuk beter en vooral attenter aan de slag. Met momenten liep het eigenlijk goed hoewel superbenen uitbleven. Uiteindelijk heb ik voor de ploeg gewerkt door een gat op een kopgroep mee dicht te rijden en bestond mijn finale vooral uit volgen. Ik had namelijk veel te weinig gegeten en had dan ook echt niks meer over in de finale.

Na dit weekend ben ik me gaan bezinnen en heb besloten dat wat rust goed zou passen in mijn planning. Ronduit ontevreden ben ik over mijn voorseizoen, ik was voor mijn doen vrij onregelmatig en in de koersen waar ik voor een korte uitslag ging kon ik niet omgaan met de zelf opgelegde druk waardoor ik te vaak gewoon slecht was. Gelukkig waren er ook goede koersen, helaas echter heb ik die nooit weten te concretiseren door er een mooie uitslag te rijden.

Na een weekje rust en wat andere dingen doen, ben ik afgelopen week weer goed bezig geweest en stond ik gisteren, na een aantal goed verlopen trainingen, aan de start van de eerste Prorace Berlin, een nieuwe ambitieuze Duitse 1.1-koers met sterke bezetting met als finishdecor de Brandenburger Tor in hartje Berlijn.

Vanuit de start ben ik meermaals meegesprongen om in een vroege vluchtersgroep te komen, helaas misten zowel ik als mijn ploegmaten de sterke kopgroep van 9 die in deze beginfase ontstond.

Uiteindelijk heb ik zelf nog een tijdje meegewerkt aan de kop van het peloton om de kopgroep toch nog terug te halen, wat dan ook in de laatste 8 km gebeurde en mengde ik me daarna nog in het gewoel van de massasprint. Zonder risico's te nemen wilde ik kijken of ik er nog een uitslag uit kon slepen, met wat geluk, inzicht en snelheid wist ik dan naar een 9e plek te spurten waarmee ik tevreden mag zijn.

In de zeer nabije toekomst wacht me nu de Bayern-Rundfahrt, een koers met zeer sterke bezetting waar ik vorig jaar ook al reed en wat qua deelnemersniveau eigenlijk de grootste koers van het jaar is. Hopelijk kan ik me er op laten merken, vorig jaar lukte me dat door een lange vlucht op de eerste dag. Daarna wacht me 5 juni mijn thuiskoers de Ronde van Limburg, waar ik voor mijn vereniging TWC Maaslandster van start zal gaan. Kortom: mooie vooruitzichten!

Goede Rund um Köln, niet goed genoeg in Rund um den Finanzplatz

De laatste twee koersen waar ik aan de start stond waren er twee van serieus niveau, namelijk de Duitse topkoersen Rund um Köln en Rund um den Finanzplatz, resp. 1.1 en 1.HC wedstrijden.

In Köln wist ik eindelijk weer eens een tijdje mijn neus aan het venster te steken in een grote profkoers. Tijdens de heuvelzone plaatste ik namelijk een aanval samen met ploeggenoot David Kopp in een verder wat matte koers.

Helaas mocht onze poging niet baten, enkel wij tweeën kwamen tussen peloton en koplopers te rijden en nadat we terug werden gepakt werd er een tijdlang serieus gas gegeven in het peloton, voor de eerste (en ook laatste) keer in een verder wat matte wedstrijd. Spreekt voor zich dat ik serieus aan de bak moest na mijn vluchtpoging, bijblijven was echter geen probleem en zo kon ik nog een redelijk finale rijden in dienst van sprinter David Kopp, die uiteindelijk 4e werd.

In Rund um den Finanzplatz (voorheen bekend als Rund um den Henninger Turm) stonden nog flink wat meer topteams en -renners aan de start, iets wat in combinatie met het lastige parcours maakte dat de wedstrijd zich vooraf al als lastig aanbood. In het begin probeerde ik vooral in een vroege vlucht terecht te komen. Helaas kon echter niemand aan het peloton ontkomen met de Feldberg in aantocht.

Deze Feldberg ging bij mij vrij redelijk, en in het stuk hierna kon ik eigenlijk prima mijn mannetje staan. Op de eerste (en voor mij laatste) keer Mamolshain kon ik jammer genoeg niet meer mee, ik was gewoon niet goed genoeg en moest het peloton (wat nog uit zo'n 80 eenheden bestond) laten gaan. Ik heb de wedstrijd dan ook niet uit kunnen rijden, gelukkig was ik echter niet erg slecht maar ontbrak het me aan een superdag die je op dat niveau gewoon nodig hebt om wat te kunnen laten zien.

Zo kijk ik met opgeheven hoofd vooruit naar de volgende wedstrijden, namelijk de Ronde van Overijssel op zaterdag en de Omloop der Kempen op zondag. Beide wedstrijden van 1.2-niveau, ik ga er voor een mooie uitslag!

Vorm te pakken in Drenthe/Düren, helaas nog niet omgezet in resultaten

10-4 Stond ik aan de start van de Ronde van Midden-Brabant. Hier merkte ik opnieuw op de weg terug richting vorm te zijn en kon ik me serieus bemoeien in het koersverloop. Helaas zat ik echter niet mee in de wedstrijdbepalende kopgroep. Hierachter was ik zeer actief om in een wat laffe koers toch nog wat op gang te zetten, als eenling was het echter moeilijk om tegen de blokken van Piels/De Rijke op te boksen en ik kreeg dan ook geen enkele ruimte. In de finale waagde ik dan nog een alles of niets poging toen de kopgroep bijna terug gehaald werd, helaas werd het niets. Sander Oostlander plaatste net voor mij zo'n alles of niets poging, bij hem werd het alles en hij won de koers. Voor mij restte een schamele 19e plek.

In de Ronde van Drenthe, dit jaar voor het eerst verreden als 2.1-rittenkoers, baarde de 1e etappe een muis. Vrij snel reed een 3-koppige kopgroep weg die in de finale door de sprintersploegen werd opgeraapt waarna de te verwachten massasprint volgde. Ikzelf heb hierin vooral onze sprinter David Kopp bijgestaan en snelde dan na een makkelijke koers zelf naar een 29e plek.

Rit 2 van de ronde beloofde dan een wat zwaardere koers te zijn, bijna 15 km keien moesten overwonnen worden en in de finale stond nog 2 x de VAM-berg, een vuilnisbelt met een steil supersmal weggetje erover, op het programma. Spreekt voor zich dat ik er erg veel zin in had, keien liggen me goed dus ik zat de gehele wedstrijd goed in de koers. Zeker na de keien ben ik vaak meegesprongen/zelf gedemarreerd om te proberen in een mooie kopgroep verzeild te geraken. Door een gebrek aan wind en het sterke controlerende werk van Skil-Shimano (voor sprinter Van Hummel) leverde dit echter niets op en mondde ook deze rit uit in een sprint. Voorafgaand aan de sprint heb ik nog mee op kop gereden om na de laatste keer VAM-berg een kopgroep terug te pakken, in de sprint werd ploeggenoot Kopp opnieuw 10e en ikzelf opnieuw 29e.

Dit leverde voor mijzelf een 22e plek in het klassement op, niet slecht maar tegelijkertijd heb je er ook weer weinig aan. De 3e plek in het ploegenklassement liet verder zien dat we als ploeg niet onder deden voor andere grotere ploegen.

Meteen een dag na Drenthe stond dan ook nog Rund um Düren op het programma. In deze mooie heuvelkoers door de Eiffel voelde ik me al redelijk hersteld van de inspanningen in Drenthe maar zat ik jammer genoeg niet mee in de beslissende kopgroep. Ploeggenoten Manman en Matthias zaten wel mee, zij werden 2e en 8e. Aangezien ik dus niet mee zat heb ik achter hen alles gecounterd en had zo dan ook weer mijn flinke aandeel in het ploegsucces.

Terugkijkend op de afgelopen koersen kan ik concluderen dat de vorm flink in stijgende lijn zit en ik na een moeilijke periode rond de Hel vh Mergelland weer terug voorin de koersen te vinden ben. Andere conclusie is echter dat ik dit nog niet om heb weten te zetten in resultaten, op de een of andere manier lukt het me dit jaar maar matig om in de goede ontsnapping te zitten en hier baal ik dan ook van. Het zelfvertrouwen is echter weer gestegen en hopelijk zal dit zijn vruchten afwerpen in de volgende twee wedstrijden, zijnde Rund um Köln en Rund um den Finanzplatz. Beiden wedstrijden met een lastig profiel en een zeer sterk deelnemersveld. Ik heb er zin in!

Verbetering in Pino Cerami

Na de off-day in het Mergelland heb ik het een aantal dagen rustig aan gedaan en ben ik wat fysieke testen ondergaan om te kijken of ik niet toevallig iets onder de leden zou hebben. Waar ik de vorige keer nog berichtte dat ik het Circuit des Ardennes zou rijden, is dit veranderd en stond ik gisteren aan de start in de GP Pino Cerami, een lastige 1.1-koers met een sterke bezetting.

Gelukkig kan ik melden dat ik gisteren een prima dag had, ik kon me weer echt pijn doen en stond weer mijn mannetje in dit deelnemersveld. Echt top was ik natuurlijk nog niet, maar ik denk dat ik met deze koers weer een flinke moraalboost heb gekregen en ik na het afzien ook fysiek een heel stuk ben verbeterd. De fysieke testen lieten ook niets vreemds zien, dus in de Ronde van Drenthe ga ik dan ook proberen wat te laten zien!

Off-day in de Hel van het Mergelland

Helaas moet ik constateren dat ik in een van de voor mij belangrijkste wedstrijden van het jaar een complete off-day had. In de Hel van het Mergelland kwam ik gisteren namelijk enorm tekort en ik wist dan ook niet te finishen.

Helaas heb ik niet echt een oorzaak voor mijn wanprestatie, de voorbereiding met de rittenkoers in Maleisië en Handzame/Köln Schuld was goed te noemen en ik ging dan ook vol vertrouwen van start. Wellicht heb ik me de druk wat te hoog gelegd, het 'vechten' ontbrak me gisteren totaal nadat ik door had dat ik geen superdag had maar ik wil dat niet als excuus oproepen.

Ik kijk echter liever vooruit dan terug, dus inmiddels heb ik de knop om kunnen zetten en richt ik me op het Circuit des Ardennes welke as. vrijdag begint. Fysiek voel ik me eigenlijk prima dus ik ga er van uit dat de Hel een eenmalige mindere dag was.

Handzame en Köln-Schuld-Frechen

4 Dagen na terugkeer uit het warme Maleisië stond voor mij de Handzame Classic op het programma, een 1.1 koers deels door het West-Vlaamse heuvelland met een sterk deelnemersveld. In die 4 dagen heb ik vooral moeten herstellen van enerzijds de wedstrijd in Maleisië, en anderzijds de jetlag die volgde na de lange terugreis. Dit had dan ook als gevolg dat mijn lichaam nog in een 'rustritme' verkeerde in het begin van de koers. Ik was echt niet vooruit te branden en was dan ook niet geheel ontevreden dat er in de heuvelzone niet hard werd gereden.

Toen er weer wat serieuzer gekoerst werd kwam ik meer en meer in mijn ritme, helaas echter begon het toen ook te regenen en dit in combinatie met een kille temperatuur maakte dat ik het behoorlijk koud kreeg (ondanks mezelf dik ingepakt te hebben), opzich niet zo gek in de wetenschap dat ik 5 dagen eerder nog bij 40 graden gekoerst had. Dit maakte dan ook dat ik me in de finale niet echt met de wedstrijd kon/wilde bemoeien, wel kon ik de koers vrij gemakkelijk ten einde brengen. Iets wat me 2 dagen later in de thuiskoers van de ploeg zeker van pas zou komen. Mijn lichaam was na deze wedstrijd namelijk weer 'wakker'!

In Köln-Schuld-Frechen had ik de goede benen dan ook weer gevonden. Helaas was voor mij het scenario van de wedstrijd niet echt goed, vrij snel reed een kopgroep van 8 man weg met daarbij ploeggenoot Manman van Ruitenbeek. Manman reed een dijk van een koers, en werd in de eindsprint voorbij gesneld door de eerste sprinters in het peloton. Ikzelf had gedurende de hele koers veel afstopwerk verricht en kon ook meer dan behoorlijk mee in de toch wel lastige heuvelzone. In de finale heb ik me enkel bezig gehouden met onze sprinter David Kopp, winnen in deze koers was het doel dus een eigen eventuele top 10 notering was hier dan ook ondergeschikt aan. Helaas werd David 2e, wel reden we en dus ikzelf ook een goede koers wat nog resulteerde in winst in het ploegenklassement.

Blij dat ik bergop goede dingen gevoeld heb werk ik nu verder aan mijn vorm richting de belangrijke koersmaand april. Hopelijk kan ik hierin mezelf eens trakteren op een topuitslag in een belangrijke koers!

Goede voorbereidende rittenkoers in Maleisië

Afgelopen maandag ben ik terug gekomen van de Jelajah Malaysia, mijn eerste rittenkoers dit seizoen die ik vooral reed als voorbereiding op de voor mij belangrijk maand april.

'Voorbereiding' wil echter niet zeggen dat ik er geen ambities had, graag wilde ik een aantal uitslagen (zelf of met de ploeg) meepikken! Dit laatste is ook zeer zeker gelukt. Ikzelf kwam niet verder dan een schamele 18e plek in een rit maar wel reden we als ploeg erg goed wat resulteerde in een reeks mooie uitslagen in ritten + eindklassement voor David Kopp.

Rit 1 stond in het teken van heel veel gedemarreer en verschillende kopgroepen die telkens ontstonden. Uiteindelijk was ploeggenoot Stefan Ganser vertegenwoordigd in de belangrijkste ontsnapping, die ook tot het einde droeg. Helaas moest hij hier 2 km voor de finish lossen. Rit 2 was ook zéér chaotisch, ikzelf was meerdere malen voorin vertegenwoordigd maar uiteindelijk werd het een massasprint waarin ik Kopp bijstond en zelf de sprint liet lopen. In rit 3 zat ik in een zéér sterke kopgroep van 7, met oa gele trui Sohrabi en andere sterke renners als David McCann/Mart Ojavee. Even leek het er op dat deze groep de ritzege (en wellicht ook eindzege) onder zich zou gaan uitmaken, maar de samenwerking was ver te zoeken gezien het feit dat de gele trui niet meer mee wilde werken.

Helaas werden we dan ook terug gepakt en mondde ook deze rit in een massasprint uit. Rit 4 bracht ook een massasprint, waarna de langste rit (221 km!) een harde finale bracht.

Dat het als ploeg goed liep bleek wel in deze rit, we waren namelijk maar liefst met alle 5 renners vertegenwoordigd in de kopgroep van 38 man! Ikzelf was wat te doldriest aan het aanvallen in de finale. Gelukkig echter wist onze sprinter Kopp 2e te worden, en zo ook een flinke sprong in het klassement te maken.

De laatste rit was er voor mij één te veel. In het begin van de rit kregen we 2 stevige klimmetjes te verwerken, door een samenloop van omstandigheden moesten zowel ik, als 3 ploeggenoten (waaronder dus onze 'klassementsrenner' Kopp) de rol lossen en erna alle zeilen bijzetten om terug te komen in de eerste groep. Ikzelf was hierna er aan voor de moeite, en kwam zo in een grupetto over de meet.

Ondanks de laatste dag kijk ik toch tevreden terug op de ronde. De koershardheid en -kilometers zijn weer op punt gezet, hopelijk zal dit zijn vruchten afwerpen in de komende koersen.

Allereerst morgen de 1.1 Handzame Classic, daarna naar alle waarschijnlijkheid zondag Köln-Schuld-Frechen en dan in april koersen als de Hel van het Mergelland, Circuit des Ardennes, Ronde van Drenthe, Rund um Köln etc.

Ik houd u op de hoogte!

Valse start in Zwolle

De Ster van Zwolle opende dit jaar mijn wielerseizoen. Na goed gewerkt te hebben de voorbije winter stond ik met vertrouwen en veel moraal aan het vertrek, waardoor ik in het begin van de koers goed voorin post kon vatten.

Helaas sloeg ik echter al na 50 km tegen de grond en was mijn koers voorbij, de ploegleidersauto reed namelijk achterin de karavaan en op het moment van de val waren er al breuken in het peloton. Een terugkeer was dan ook onmogelijk geweest. Het spreekt voor zich dat ik behoorlijk chagrijnig ben door deze valse start van mijn seizoen, gelukkig valt de lichamelijke schade mee dus kan ik me in ieder geval verder voorbereiden op de rittenkoers in Maleisië die ik 8-13 maart rijd.

Maar eerst even deze domper verwerken.

Trainen trainen en nog eens trainen op Gran Canaria

Vandaag ben ik terug gekomen van een 9-daagse trainingsstage op Gran Canaria. Ik heb hier samen met een aantal ploeggenoten een flinke hoeveelheid arbeid verricht voor het komende wielerseizoen. Met elke dag een stralende zon en temperaturen van zo'n 25 graden heb ik werkelijk perfect mijn uren kunnen maken, om precies te zijn waren dit er 43(!) in 9 dagen.

Het valt dan natuurlijk rauw op je dak om terug te komen in Maastricht en te merken dat het hier in Nederland 'gewoon' 5 graden is en nog regent ook. Gelukkig kan ik het echter de komende dagen wat rustiger aan doen, dus die regen mag wat mij betreft nu wel vallen :).

Aanstaande vrijdag vanaf 19.30 staat nog een leuk evenement op het programma, dan is namelijk de voorstelling van mijn ploeg in het Eschweiler Talbahnhof. Onder de aanwezigen zal ook de naamgever van mijn ploeg, Eddy Merckx himself, aanwezig zijn dus deze avond zal zeker het bezoeken waard zijn! Hierna weet ik ook iets meer over hoe mijn wedstrijdprogramma er in het voorjaar uit zal zien, dus dan kunt u weer een update verwachten.

Trainen in Winterwonderland

Na mijn terugkeer uit Australië, nu ondertussen alweer bijna 4 weken geleden, spreekt het voor zich dat ik eerst weer even moest wennen aan het koude Nederlandse winterweer. Ik werd hierin dan ook niet gespaard, mild is de temperatuur bepaald niet geweest en mijn portie sneeuw heb ik ondertussen ook al ruimschoots voor de kiezen gehad.

Op de racefiets heb ik dan ook al sinds 24 oktober (laatste rit in Tour de Seoul) niet meer gezeten. Degene die nu denkt dat ik 10 kilo ben aangekomen en mijn conditie verworden is tot dat van een verdwaalde fietstoerist komt echter bedrogen uit. Ik heb namelijk al flink wat uurtjes op de mountainbike, baanfiets (op losse rollen) en in het krachthonk doorgebracht en kan dan ook wel zeggen goed bezig te zijn geweest tot nu toe!

Tochten op de mountainbike door het schitterende besneeuwde Limburgse heuvelland waren dan ook aan de orde van de dag, goed en leuk voor de afwisseling en wat mij betreft dé manier om een sneeuwige winter als deze door te komen!

In januari zal ik zoals het er nu naar uit ziet in betere temperaturen op de racefiets flink wat uren maken op trainingskamp in Gran Canaria. 28 Januari volgt dan het jaarlijkse ritueel van een ploegenvoorstelling, ook dit jaar zal mijn ploeg deze houden in Eschweiler. Overigens zal mijn ploeg van naam veranderen, waar het team dit jaar als Kuota-Indeland door het leven ging, zal dit volgend seizoen Eddy Merckx-Indeland worden. Het wedstrijdprogramma belooft (net als dit jaar overigens) prima te zijn, voorlopig is het nog even afwachten waar en wanneer Eddy Merckx-Indeland zijn debuut zal maken. Ik houd u echter op de hoogte, zodra er nieuws is vwb fiets, kleding, wedstrijdprogramma etc hoort u het!

Hainan & Seoul

Een maand geleden stonden voor mij de laatste wedstrijden van dit wielerseizoen op het programma, de rondes van Hainan en Seoul, respectievelijk 9 en 3 dagen lang.

De Tour of Hainan was een wedstrijd van .HC niveau, wat betekende dat er serieuze ploegen aan het vertrek stonden zoals oa Astana, Footon-Servetto en Skil-Shimano. Met 9 ritten in een vochtig en warm klimaat beloofde het dan ook een zware koers te worden.

Gelukkig echter was ik in een redelijke vorm zodat ik in deze koers zeker mijn steentje kon bijdragen aan het succes wat we hier als ploeg behaald hebben. Ondanks dat onze kopman sprinter David Kopp door ziekte nooit zijn normale niveau wist te behalen, stonden we aan het einde van de koers met 2 man in de top 10, iets wat zeker een mooi resultaat was als klein ploegje. Zeker aangezien iedereen in de ploeg meer dan hun steentje hieraan heeft bijgedragen.

Voor mijzelf was door het profiel en verloop van de koers weinig eer te behalen. De sprints waren te snel voor me en mijn vorm was niet meer zoals die op het NK of de Ronde van Limburg. Wel heb ik veel voldoening gehaald uit het functioren als ploeg, het was echt leuk om daar deel van uit te maken!

De 1e etappe van de Tour of Seoul was er een met een verschrikkelijk lastig parcours. Constant op en af en één klim die wel zo steil was dat meerdere renners omhoog moesten lopen... Gelukkig echter was ik ondanks dat echte vorm afwezig was goed genoeg de rit deftig te finishen. De dag erna was ik goed hersteld en wist ik in de uiterste finale nog een serieuze aanval te plaatsen op een klimmetje, helaas waren de laatste 2 km breed en licht omlaag dus wegblijven zat er niet in. In de laatste rit heb ik me opgeofferd om een kopgroep terug te halen en zo finishte ik mijn seizoen hier achter het peloton.

Ondanks dat resultaten in beide Aziatische koersen niet behaald zijn, kijk ik toch tevreden terug op mijn seizoensafsluiters. Aangezien ik half september best vermoeid was van het seizoen ben ik blij om in oktober toch een goed genoeg niveau te hebben gehad om mijn mannetje te staan.

Na mijn fietsavonturen in Azië ben ik zonder fiets vertrokken naar Australië, om daar langs de East Coast te reizen en mijn batterijen weer helemaal op te laden. Het spreekt voor zich dat de honger naar de fiets nu weer zeer groot is dus de voorbereiding op 2011 kan wat mij betreft beginnen!

Bachelor gehaald en Europese seizoen klaar

Nadat ik half september de vermoeidheid begon te voelen van een lang seizoen, heb ik met een aantal rustdagen mijn batterijen weer opgeladen om het seizoen deftig af te kunnen sluiten.

Van deze dagen heb ik goed gebruik gemaakt door mijn thesis af te maken, en zo mijn bachelor gezondheidswetenschappen te behalen! Het spreekt voor zich dat ik erg blij ben mijn studie zo voor een deel klaar te hebben.

Tussen het studeren door reed ik na de rustdagen het afscheidscriterium van Bjoern Glasner in Ahrweiler en het profcriterium in Eschweiler om weer wat ritme op te doen. Vervolgens reden ik en mijn ploegmaten een prima kermiskoers van Stekene (Kopp werd 4e, ikzelf 24e), was ik in de kermiskoers van Tienen in de vroege kopgroep waar ik in zat wat te veel met mijn krachten aan het smijten (waardoor ik uiteindelijk niet finishte) en reed ik als vanouds goed in het criterium van Wernhout (6e).

Hierna reden ik en ploegmaats nogmaals prima in de kermiskoers van Berlare. Ikzelf zat vroeg in de koers in een sterke kopgroep die weg leek te blijven maar helaas kregen we niet de zegen van het peloton. De volgende kopgroep was wel de goede, hier zat ploegmaat Christian Patron bij die uiteindelijk 3e wist te worden. Voor mij kreeg deze kermiskoers nog een naar bijsmaakje, in de laatste 5 km kon ik een massale valpartij niet meer ontwijken en ging zo ook onderuit. Gelukkig was de schade beperkt (kapotte knie en gekneusde pols).

De Münsterland Giro was dan de laatste koers van mij dit seizoen op Europese bodem. Een mooie 1.1-koers, waarin ik vooral probeerde mee te zitten in de vroege vlucht. Helaas lukte me dit niet, uiteindelijk konden 2 man sprinten voor de overwinning net voor een aanstormend peloton. Ikzelf had me weg gecijferd voor sprinter David Kopp, hij werd uiteindelijk 10e terwijl ik rustig over de meet bolde.

Het seizoen zal ik afsluiten met 2 rittenkoersen in Azië: eerst de Tour of Hainan (een tropisch eiland, zuidelijkste puntje van China), vervolgens de Tour de Seoul (in 3 dagen van de Zuid-Koreaanse oostkust langs de grens met Noord-Korea naar de hoofdstad Seoul). Beide wedstrijden zijn van serieus niveau, Hainan is zelfs een HC-gecategoriseerde koers van 9 dagen dus dat zal zeker afzien worden. Gelukkig is de vorm goed genoeg om hier goed voor de dag te komen, ik heb er in ieder geval zeer veel zin in!

4e in Born en slechte Izegem Koers/Eurode Omloop

Waar ik vorige week nog meldde afgelopen week vooral mijn pijlen te richten op de Eurode Omloop, kan ik u nu melden dat deze laatste wedstrijd niet het gehoopte succes bracht.

Desondanks begon ik mijn week prima door zeer vroeg in het criterium in Born meteen plaats te nemen in een mooie kopgroep, flink wat premies te winnen en uiteindelijk 4e te worden. Iets wat ik als anti-criteriumrenner niet echt verwacht had.

3 Dagen later startte ik dan alweer voor de 4e keer in Izegem Koers, een kermiskoers op een vlakke en snelle omloop. Hier merkte ik al dat ik wat vermoeid was, ik wist me dan ook niet echt met de wedstrijd te bemoeien. Wel was deze dag weer een mooie training op snelheid

3 Dagen daarna merkte ik in de Eurode Omloop al snel dat het vermoeide gevoel wat ik in Izegem al had, niet weg was gegaan. Op een parcours zoals in deze wedstrijd kan je je niet verstoppen (het kletsnatte wegdek hielp hier ook niet aan mee) en hopen dat je er wel 'doorheen' komt, dus brak het slechte gevoel me op. Na een 80 km koers verdween ik dan ook roemloos uit koers.

Aangezien ik dit seizoen al zeer veel wedstrijden (op een constant, hoog niveau) gereden heb, is het enigszins te verklaren dat ik nu wat vermoeid ben. Een weekje rustig trainen en een bezoekje aan de osteopaat (de zeurende rugpijn na Born zullen de vorm ook geen goeds gedaan hebben) zullen me denk ik weer fris genoeg krijgen om t/m de Tour de Seoul (22/24-10) weer in goede vorm te steken!

Geraardsbergen en Kernen Omloop Echt-Susteren

In de kermiskoers Stadsprijs Geraardsbergen afgelopen woensdag wist ik niet echt potten te breken. Achteraan starten met 235 starters was al niet handig en ik heb me daarna niet echt met de koers kunnen bemoeien. Wel was de koers een mooie training, ik finishte uiteindelijk in het peloton mijn rit.

4 Dagen later stond dan de Kernen Omloop Echt-Susteren op het programma, een vlakke wedstrijd in Midden-Limburg met naast veel smalle weggetjes vooral heel erg veel bochten. Na een lekke band in het begin duurde het erg lang voor ik een keer vooraan wist post te vatten, waarna ik nu en dan mee wist te springen met kleine kopgroepjes, jammer genoeg nooit in groepen die een mooie voorsprong kregen. In de massasprint die uiteindelijk om de overwinning moest beslissen durfde ik me niet helemaal te mengen waardoor 'slechts' een 30e stek mijn deel was.

Komende week staat morgen nog het criterium in Born en dan donderdag de kermiskoers in Izegem op het schema. Hiermee hoop ik een goede vorm te hebben in de Eurode Omloop op zondag, een lastige koers in Kerkrade/Herzogenrath. De 2 andere lastige nationale klassiekers die ik dit jaar reed (Ronde van Limburg en Schin op Geul) leverden me top-5 klasseringen op, hopelijk kan ik zondag ook wat laten zien!

Redelijke Druivenkoers Overijse

Vandaag stond een zeer mooie maar ook zeer lastige wedstrijd op het programma, namelijk de Druivenkoers te Overijse.

Na 3 grote omlopen van zo'n 40 km stonden 8 lokale rondes te wachten met daarin elke keer het Schavei, een klimmetje waarin je goed verzuurde en er serieus koers gemaakt kon worden.

Zeker toen het net voor het opdraaien van de plaatselijke rondes ging regenen was het zaak om voorin te beginnen aan die plaatselijke rondes, aangezien het vrij smal was en opschuiven dus moeilijk was. Juist dat lukte me echter niet goed, er was nog wat angst overgebleven van de val in Zottegem en dus reed ik eigenlijk vanaf de plaatselijke rondes achter de feiten aan.

Wel kon ik nog redelijk opschuiven, helaas was ik echter niet meer sterk genoeg om met de groep die achter de kopgroep ontstond mee te glippen. Op die manier strande ik op een 34e plek, niet slecht in zo'n zware wedstrijd maar ook niet echt bijzonder.

Desondanks ga ik met goede moed de volgende wedstrijden in, de vorm is er immers en in de Druivenkoers merkte ik ook zeker dat ik me weer goed pijn kan doen. Zie de agenda voor de komende wedstrijden...

Geen succes in Antwerpse Havenpijl & GP Stad Zottegem