LucHagenaars

Geen Vuelta al Táchira meer

Waar ik de vorige keer nog meldde dat ik in januari de Venezolaanse rittenkoers Vuelta al Táchira ging rijden, kan ik nu zeggen dat deze vlieger niet meer op gaat. Vanuit de organisatie kreeg de Nederlandse ploeg te horen dat we niet meer welkom zijn, erg jammer en vooral stom dat dit pas zo laat bekend is geworden. Dit terwijl in eerste instantie gewoon een uitnodiging was verstuurd en eenieder zijn planning er op had afgestemd.

Als renner moet je echter flexibel zijn met je programma, en dus heb ik al vrij snel vrede genomen met deze situatie en verder gaan werken aan mijn seizoensopbouw. In januari zal ik nu gewoon trainen in Nederland en zorgen dat ik met een super basisconditie in februari op trainingskamp naar Calpe kan.

Daar huur ik met een aantal andere renners een huisje om 14 dagen goed te kunnen trainen en zo de puntjes op de i te zetten in aanloop naar het wegseizoen. Eigenlijk net zoals voorgaande jaren, alleen dan nu met het verschil dat het februari trainingskamp niet met mijn ploeg is.

Voorlopig zal ik dus even goed de weerberichten in de gaten moeten houden, en de dagen waarop het weer redelijk is te noemen flink wat uren maken. Dagen met minder weer zult u mij op de crossfiets, in het krachthonk of op de wielerbaan in Büttgen terug vinden.

Daarnaast kan ik nu Venezuela niet meer door gaat nog wat meer werk verrichten aan mijn (Bachelor) afstuderen en zal ik rond 15-1 verhuizen. Ik ga namelijk binnen Maastricht in een wat groter appartement wonen met mijn vriendin, nu ik die periode thuis ben zal ook ik er aan moeten geloven en mee helpen met mijn eigen verhuizing ;).

Ook staan enkele ploegafspraken op het programma, 23/24 januari is het eerste 'Teamtreffen', 5-2 is de ploegvoorstelling. Mijn Duits zal dan alvast flink op de proef worden gesteld, gelukkig is mijn maatje Manman al wat langer in dienst dus is er ook een vertaler aanwezig. In ieder geval lijkt het me leuk mijn nieuwe ploeggenoten eens wat beter te leren kennen dan.

Mijn eerste van 2 ploegfietsen heb ik alvast binnen, enkele foto's daarvan staan ondertussen onder het kopje 'materiaal'.

Tot zover mijn relaas, een volgende update zal volgen rond de eerste ploegbijeenkomst. Wellicht kan ik dan wat meer vertellen over hoe mijn seizoen er uit zal gaan zien en waar ik top hoop te zijn. Luc

Winterupdate

Bij deze houd ik u op de hoogte vwb mijn vorderingen in de winter. Na Seoul, ben ik in november lekker door gegaan op de ingezette weg. Naast het gewone duurwerk op de racefiets, heb ik ook een krachttrainingsschema gevolgd in de fitness en heb ik vooral mijn rompstabiliteit weer een stuk kunnen verbeteren. Ook ben ik een aantal keer op de crossfiets het bos in gegaan, altijd een mooi alternatief in de winter, zeker als het echt koud begint te worden.

Begin december heb ik echter een weekje verloren door een blessure aan de hak, gelukkig is dit weer vrij snel weg getrokken en heb ik dus weinig van mijn opbouw verloren. Gelukkig maar, aangezien ik in januari de Vuelta al Táchira ga rijden, een 12-daagse rittenkoers in de meest zuidwestelijke provincie van Venezuela. Weer een heel avontuur dus, na Kameroen en Seoul.

Deze wedstrijd belooft lastig te zijn, het Venezolaanse Andesgebergte wordt niet geschuwd en het niveau in Zuid-Amerika schijnt vrij hoog te zijn. Met een goede verzorging aldaar en een goed herstel na de rittenkoers denk ik echter dat ik door het rijden van deze koers weer een hele stap vooruit kan zetten.

In februari ga ik dan ook nog op trainingskamp naar Spanje, om daar 2 weken goed en lekker te kunnen trainen en zo te kunnen gaan knallen in maart! Normaal zal het Europese wegseizoen beginnen met de Beverbeek Classic, zodra ik hier meer definitief nieuws over heb hoort u het!

Koersen om te winnen in Seoul

Na Kameroen stond er bij mij nog een leuk tripje op het programma dit najaar, namelijk de ronde van de Zuid-Koreaanse hoofd- en miljoenenstad Seoul.
 

Het was een hele korte trip, afgelopen donderdagavond vlogen we van Amsterdam om vrijdagavond lokale tijd aan te komen. 's Avonds en zaterdag hadden we dan wat tijd om wat te zien van een stad die heel erg Westers aan doet maar waar je toch ook een hele andere (Aziatische!) mentaliteit tegen komt. Onder andere een bezoek waar onze daar bekendste burger Hidung-goe (of zoiets) veel uurtjes sleet, namelijk het Seoul voetbalstadion werd vereerd met onze aanwezigheid.
 

Daarnaast stond natuurlijk ook de wedstrijd op het programma. Ikzelf wist niet echt wat ik moest verwachten, ik had namelijk na Kameroen 3 weken niet getraind. De eerste trainingen die ik (net voor Seoul) deed verliepen echter super, het draaide gewoon echt goed dus angst om af te gaan had ik niet.
 

De wedstrijd vond plaats om 8 uur ´s ochtends. Wat in Nederland dus 12 uur ´s nachts was. Desondanks stond ik fris en monter aan de start, jetlags doen mij schijnbaar niet zo veel. Extra leuk feit was dat het van de start tot de finish regende en het zo vroeg op de ochtend ook niet bepaald warm was.
 

Vanuit het vertrek besloot ik maar om er een mooie sportochtend van te maken en meteen te demarreren. In het begin had dit echter niet zo´n zin.
 

Na 45 km was er een premiesprint waar fel om gereden werd en ik besloot hier niet aan mee te doen maar vlak erna flink door te trekken. Zo geschiedde ook en ik stond eigenlijk versteld van de power die er in mijn benen zat. Helaas kwam ik niet weg en nam ik weer plaats in het peloton.
 

Tot ik 15 km later een grote groep wat voor het peloton uit zag rijden. Dit leek een mooie groep, zodat ik snel besloot in één ruk vanuit het peloton de oversteek te maken en zo plaats te nemen in een 16 man grote kopgroep.
 

Dit bleek een gouden zet, de samenwerking was goed en we waren weg. Dit bleef zo tot 5 km voor de streep. Na wat schermutselingen had ex-Duits kampioen bij de profs Dirk Mueller een kleine voorsprong. Ik wist dat deze sterke renner dit vol kon houden en dus probeerde ik de oversteek te maken. Op een klein heuveltje knalde ik weg bij de achtervolgers en achterhaalde binnen no time een ertussen spartelende ploegmaat van Mueller. Ook naderde ik flink op Mueller, waardoor ik begon te dromen over een overwinning. Na het heuveltje kwam ik echter niet meer dichter en reed een Iranier het gat op mij dicht.
 

Dit alles speelde zich in de laatste kilometer af, zodat mijn sprint ook niet meer val was. Een 6e plek voor ploegmaat Bert-Jan Lindeman en een 11e plek voor mij was ons deel, waardoor we zeker niet met lege handen kwamen te staan.
 

Het gevoel echter waarmee ik de wedstrijd reed was boven verwachting goed, wat me veel vertrouwen geeft om een goede winter te draaien en zo ook een goed 2010.

 

Hopelijk kan ik nog verbeteren en volgend jaar vaker voor de overwinning rijden, zoals in Seoul het geval was!

Evaluatie seizoen 2009

Afgelopen seizoen kenmerkte zich mijns insziens als een goed jaar in mijn ontwikkeling als renner.
Ondanks dat ik geen podiumplek behaald heb, ben ik wel tevreden over mijn jaar, aangezien ik in wedstrijden van een hoger niveau weer een duidelijke stap vooruit gemaakt heb.

Vooraf had ik mijn jaar opgedeeld in 4 stukken: voorjaar, Olympia's Tour, NK en najaar. Eigenlijk heel het jaar dus, alleen wilde ik om de zoveel tijd een echte piek leggen om me eens goed in de kijker te rijden. Dit met daarnaast een dermate hoog niveau dat ik het hele jaar 'tussendoor' ook goed mee kon doen.

In het voorjaar was ik goed in orde, alleen viel het eigenlijk nooit echt allemaal op zijn plekje. Ik had het idee dat ik in de nationale voorjaarsklassiekers vaak tot de beteren behoorde, maar dat het nodige geluk om echt een topuitslag neer te zetten een beetje ontbrak.

Tot in de ronde van het Groene Hart alles wel wat op zijn plek viel. Hier zat ik vanuit het begin mee in de eerste waaier en bezorgde een hele dag op tv me flink wat publiciteit. Op dat niveau kon ik als enkeling en als jonge renner nog niet mee doen voor een podiumplek, maar op die manier een wedstrijde tussen de profs rijden bleek ook niet slecht voor mijn naam...

Erna was ik in april ook goed, alleen kenmerkte deze maand zich door flink wat pech. In de Loir et Cher bezorgde een flinke val me wat moeilijke dagen en in de Arno Wallaard Memorial was ik door materiaalpech al snel uit koers. Wel had ik met de Loir et Cher een goede rittenkoers in de benen, die me topvorm moest bringen in de maand mei waarin Olympia's Tour met rood omcirkeld in mijn agenda stond.

In mei was ik ook wel degelijk in topvorm. Na een nette 12e plek in de Ronde van Overijssel en een 6e plek in de Hel van Voerendaal, pakte ik in de Dutch Food Valley Classic (beter bekend als Veenendaal-Veenendaal) weer heel wat publiciteit mee door tussen de profs mee te zitten in de lange vlucht en ook het tussensprintklassement mee te pakken.

Kort erna begon Olympia's Tour, waar we goed uit de startblokken schoten door 3e te worden in de openende ploegentijdrit. De dagen erna waren als vanouds zenuwachtig, maar door een gebrek aan wind brak het soms wel maar werden het toch veelal massasprints. Elke keer zat ik mee en ik reed goed attent, dus had ik vertrouwen in de afsluitende limburgrit die de beslissing moest brengen.

Hierin heb ik mezelf flink verbaasd. Waar ik voorheen twijfelde over mijn kwaliteiten in de Limburgse heuvels, gooide ik deze schroom nu volledig van me af en zat ik, na een rit met voor mij pieken en dalen, in de finale mee in de beslissende groep. Even leek een podiumplek in het eindklassement zelfs mogelijk, maar in de laatste 2 km kwam een groep met oa uiteindelijk winnaar Jetse Bol nog terug waarna ik als 7e Olympia's Tour afsloot.

Na OT had ik even een verdiende rustpauze, om de draad weer op te pakken in de Therme Kasseien Omloop. Hier behaalde ik bijna mijn eerste seizoensoverwinning, helaas werd ik op 500 meter van de meet terug gepakt.

Met de Delta Tour Zeeland en de Ster Elektro Toer had ik vervolgens een voorbereiding op hoog niveau voor het NK. In beide wedstrijden kwam ik weer tot de ontdekking dat ik het profniveau aan kan, zo finishte ik flink voorin in de (lastige) Ardennenrit in de Ster Elektro Toer en reed ik in de finale van de laatste rit hiervan veelvuldig in de aanval.

Met veel vertrouwen startte ik dan ook op het NK, de laatste keer bij de beloften. Na een uitzonderlijk zware koers, waarin ik me super voelde maar er simpelweg niets was te beginnen tegen de jongens van Rabobank, eindigde ik moegestreden maar tevreden over mijn manier van koersen als 7e.

Na het NK had ik echt even een rustpauze en begon ik eind juli pas weer te koersen. Dit deed ik door 2 rittenkoersen in Frankrijk achter elkaar te rijden, namelijk de Kreiz Breizh Élites in Bretagne en de Tour d'Alsace in de Elzas. In beide (mooie) wedstrijden voelde ik me goed, één 7e plek in de Alsace was het gevolg.

Met deze goede voorbereiding op het najaar had ik ook hier veel vertrouwen voor. Eind augustus had ik weer een topvorm bereikt, en eindelijk wist ik toen eens top 10 te rijden in een 1.1: 9e in de GP Stad Zottegem. Ook werd ik oa 15e in de Schaal Sels Merksem.

Kort hierna kreeg ik echter het bericht dat Krolstone ophoudt te bestaan na 2009. De stress die met de zoektocht naar een nieuwe ploeg gepaard ging en een reeks pechgevallen deed mijn septembermaand deels in het water vallen. Wel sloot ik mijn seizoen nog leuk af door een mooie trip naar Kameroen te maken, waar ik me in de wedstrijd sterk voelde maar ook hier materiaalpech een goede uitslag onmogelijk maakte.

Daarnaast ga ik aanstaande week ook nog voor een paar dagen naar Seoul om daar de ronde van Seoul te rijden.

Inmiddels heb ik ook de wetenschap dat ik in een goede ploeg terecht kom het volgende jaar, namelijk de Duitse continentale ploeg Kuota-Indeland. Deze ploeg rijdt een super programma, met veel rittenkoersen door heel Europa, maar ook de mooie Belgisch/Nederlandse eendagswedstrijden (Nokere Koerse, ronde van Drenthe, Hel van het Mergelland etc) en Duitse topkoersen als Rund um den Henninger Turm en de Bayern Rundfahrt.

Voor volgend jaar heb ik dan ook zin om de huidige lijn door te trekken, aan de trainingsdiscipline aanstaande winter zal het in ieder geval niet liggen!

Groeten Luc

Kogel is door de kerk: nieuwe ploeg wordt Kuota-Senges

Eindelijk is er duidelijkheid over mijn sportieve toekomst (voor één seizoen dan), ik zal komend jaar uitkomen voor de Duitse continentale Kuota-Senges ploeg. Aangezien mijn eigen Krolstone ploeg ophoudt met bestaan, moest ik op zoek naar een nieuwe ploeg.

De belangrijkste eis voor mijn keuze welke ploeg het zou worden, was het programma. Hiervoor heb ik zeker niet alleen binnen de landsgrenzen gekeken, gezien het feit dat ik afgelopen jaar flink progressie heb geboekt in wedstrijden van het niveau .1 en .2 zocht ik een ploeg waar ik zoveel mogelijk wedstrijden van dit niveau kon rijden.

Naast de Kuota ploeg, heb ik ook nauwe contacten gehad met Belgische ploegen. Het feit dat ik een Nederlander ben hielp hier echter niet zo aan mee, in Belgische continental teams mogen namelijk maximaal 3 buitenlanders rijden en uiteraard heeft een Belgische sponsor ook liever Belgische renners.

Om die reden ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij Kuota. Deze ploeg rijdt ook een mooi programma. Mijn trainingsmakker en vriend Manman van Ruitenbeek rijdt ook bij deze ploeg en het feit dat ze in de buurt gevestigd zijn (Aken) is ook positief.

Met de rust in mijn kop dat ik nu eindelijk weet waar ik volgend jaar mijn kunsten kan vertonen, ben ik vastberaden om hard te trainen deze winter, om volgend jaar weer een stap vooruit te zetten!

Groeten Luc

Eurode Omloop, Amersfoort en het padje kwijt in Kameroen

Na de Omloop van Schokland had mijn ploeg nog 2 wedstrijden op het programma staan. te weten de Eurode Omloop in Kerkrade en de Amersfoort Groeistad Klassieker. In de eerste koers waren de benen simpelweg niet voldoende en wist ik niet te finishen. In Amersfoort was ik in orde, er volgde echter een massasprint waarin ik me niet bemoeide, ik had ervoor immers in functie van de ploeg een gat dicht gereden naar een gevaarlijke kopgroep.

Enkele dagen hierna vloog ik naar Kameroen om aldaar met Global Cycling deel te nemen aan de GP Chantal Biya. Nogal een avontuur dus, en erg leuk om eens in zo'n land te koersen zo aan het einde van het seizoen. Anekdotes over de reis en het bizarre land dat Kameroen is vind u binnen enkele dagen bij de Columns.

De koers zelf mondde voor mij uit in 2 dagen van brute pech. In de eerste rit zat ik in een mooie kopgroep met een zeer goed gevoel en 3 ploegmaten, en dus volop kans op een mooie uitslag.

Helaas vond een Kameroense renner het nodig mijn derailleur te toucheren, waardoor hij zelf onderuit ging en de pad van mijn derailleur (hiermee zit deze vast aan het frame) af brak. Zonder derailleur kan je niet fietsen, en zonder reservefietsen in de karavaan vreesde ik voor een wel heel snel einde van deze rittenkoers.

'Gelukkig' was er op dat moment al één renners afgestapt, wiens fiets ik mocht lenen zodat ik in ieder geval kon finishen.

Na de rit ben ik en de Nederlandse delegatie in Kameroen volop bezig geweest om mijn eigen fiets weer aan de praat te krijgen. Met een niet gehaal passende andere achterpad en een geleende derailleur van Angola kon ik in ieder geval starten, wel in de wetenschap dat schakelen niet makkelijk ging en het risico groot was opnieuw pech te krijgen.

In rit 2 zat ik opnieuw in een mooie kopgroep. En ja hoor, ik kreeg een lekke band wat er indirect ook voor zorgde dat mijn pad weer brak en ik dus weer te voet kwam te staan. Nu waren er echter nog geen uitvallers en dus ook geen andere fietsen en was ik gedwongen te bezemwagen in te stappen.

Erg zuur, met goede benen af moeten stappen door hele brute pech is echt onwijs klote. Volgende keer maar een extra padje meenemen dan...

De koers werd overigens gewonnen door tijdelijke ploegmaat Peter van Achtmaal, die na een ijzersterke solo in de 1e rit de leiding greep en met sterke hulp van zijn tijdelijke ploegmaats deze ook wist te behouden tot en met de laatste dag.

Ondanks de mechanische pech heb ik me wel vermaakt in Kameroen. Een bijzonder land, omdat het nog niet zo toeristisch is en alles er gewoon anders is. Zowel positief als negatief. Mooi om eens mee te maken.